Við flugum frá Íslandi til Minneapolis 12. júlí. Við lentum í Minneapolis eftir 5-6 tíma flug um 6 leytið og fórum beint í hótelið okkar og þaðan beint í Mall of America (MOA) þar sem við keyptum okkur digital myndavél og auka 128 MB minniskort svo við gætum tekið mikið af myndum en Kári bróðir hafði líka lánað okkur sitt 128 MB kort fyrir ferðina. Hluta af myndunum fáið þið að sjá á þessum síðum.
Við flugum svo daginn eftir til Anchorage í Alaska sem var líka 6 tíma flug og lentum þar um kvöldmatarleytið. Á leiðinni tókum við myndir af Glacier park. Í Anchorage beið okkar bílaleigubíll. Við gistum eina nótt á sjabbí móteli í Anchorage en lögðum svo daginn eftir af stað til Sigrúnar sem býr í Fairbanks.
Stysta leið milli Anchorage og Fairbanks er eftir Parks highway. Það er í sjálfu sér mjög falleg leið en alltof mikið af trjám og lítið útsýni nema frá þar til gerðum Denali viewpoints sem búið er að búa til í vegkantinum með útsýni yfir Denali / Mt McKinley á góðum degi. Við sáum samt aldrei fjallið vegna þess að það var hulið skýjum.
Á leiðinni til Sigrúnar í Fairbanks stoppuðum við í litlu þorpi sem heitir Talkeetna þar sem Moose dropping festival var í fullum gangi. Frá Talkeetna fljúga margir af þeim sem ætla að ganga á Denali/Mt Mckinley en þaðan er líka hægt að fara í útsýnisflug yfir Denali - fyrir þá sem ekki treysta sér til að ganga á fjallið.
Við gistum eina nótt á stað sem heitir Cantwell sem er rétt sunnan við Denali þjóðgarðinn. Daginn eftir fórum við í 8 tíma rútuferð um þjóðgarðinn og skoðuðum dýralífið og náttúruna sem minnti stundum á Þórsmörk nema hvað fjöllin voru talsvert stærri. Það liggur aðeins einn vegur inn í þjóðgarðinn, hann er frá Visitor center sem er við innganginn í garðinn og endar á stað sem heitir Wonder lake. Einkabílar eru ekki leyfðir inn í garðinum nema með sérstöku leyfi sem erfitt er að fá nema um sé að ræða atvinnuljósmyndara eða vísindamenn. Í staðinn er boðið upp á rútuferðir frá Visitor Center eftir þessum vegi, söguferðir, dýralífs- og náttúruskoðunarferðir, tjaldferðir og svo eru stuttar ferðir sem göngufólk nýtir sér til að komast inn í garðinn og eyðir svo einverjum dögum í gönguferðir um garðinn og gistir í tjöldum. Við fórum í dýralífs- og náttúruskoðunarferð inn að Eielson visitor center sem er rúmlega þriggja tímakeyrsla hvora leið. Í Eielson er upplýsingamiðstöð fyrir ferðamenn. Við sáum nokkur hreindýr (Caribou), elg, tvo grizzly birni, íkorna (arctic ground squirrel), skallaörn (bald eagle) og rjúpur sem eru "alaska state birds". Í alaska eru þrjár tegundir af björnum: Ísbirnir sem lifa bara mjög norðarlega, Grizzli birnir sem eru líka kallaði brúnbirnir (brownbears) og svo svartabirnir (blackbears). Í Denali eru birnirnir frekar litlir þar sem þeir lifa að mestu leyti á jurtafæði en fyrir sunnan, á Kenai skaga og á eyjunum þar í kring, eru birnirnir miklu stærri og það er vegna þess að þeir lifa að mestu á laxi.
Sigrún býr í Fairbanks sem er eins norðarlega í Alaska og leyfilegt er að keyra á bílaleigubílum. Staðsetningin Fairbanks var valin á sínum tíma vegna þess að þegar flytja átti vistir eftir Chena river á bátum til vinnumannanna í gullnámunum komust bátarnir ekki lengra og því voru birgðastöðvarnar byggðar þar. Sigrún býr þar í pínulitlum (16 fm ) kofa út í skógi og hefur ekki rennandi vatn og þ.a.l. ekki klósett. Hún verður því að nota útikamar bæði á sumrin og á veturna og heyrst hefur að í mestu kuldunum frjósi stykkin áður en þau ná að falla til jarðar. En það er nú ekki í frásögur færandi. Svona búa flestir af hennar vinum. Ástæðan er sú að Fairbanks er staðsett á sífrera svæði þ.e. frostið fer aldrei úr jörðu og því ekki auðvelt að eiga við vatnsleiðslur. Við gerðum nú mest lítið annað í Fairbanks en að slappa af. Hitinn var óbærilegur, 30-35°C og glampandi sól. Svo var líka allt morandi í moskítóflugum. Fórum með Sigrúnu til Fox að sækja vatn, skoðuðum vinnu- og sturtuaðstöðuna hennar í háskólanum, fórum í afmælisveislu sem haldin var fyrir Sigrúnu, skoðuðum Large Animal Research Center þar sem við fengum fyrirlestur um sauðnaut og hreindýr. Til fróðleiks þá eru til tvær gerðir hreindýra, Caribou og hreindýr. Hreindýr er það sem við þekkjum hér á Íslandi en Caribou eru algengari í Alaska. Þau líta nákvæmlega eins út en eru villtari og vilja ekki láta temja sig eins og hreindýrin. Við fórum í gönguferð í nágrenni Fairbanks á stað sem heitir Angel Rocks og gamalmenna-túrista-siglingu á fljótabát á Chena River sem rennur í gegnum Fairbanks. Í þeirri ferð fræddumst við mest um frumbyggja indiánana á svæðinu og þeirra lífshætti. Elvari fannst laxagildra frumbyggjanna mjög áhugavert tæki (sjá mynd). Svo skoðuðum við sleðahunda og hvernig þeir eru þjálfaðir. Í Alaska er árlega haldin hundasleðakeppni sem kallast Iditarod og er kennd við einhverja gamla leið sem farin var milli staða fyrir tíma vega og bíla. Flestir íbúar Alaska virðast eiga sleðahunda. Langt norðan við Fairbanks liggur leið til Prudoe bay þar sem olíuvinnsla Alaska er. Þar er bær sem heitir því skemmtilega nafni Dead horse og er víst sérstaklega óáhugaverður staður að sögn þeirra sem þangað hafa komið. Samt hefur hann eitthvað ótrúlega aðdráttarafl, kannski nafnið, svo fólk á það til að hjakka þangað eftir nokkur hundruð kílómetra lélegum vegi einungis til þess að verða fyrir vonbrigðum. Hver veit nema við hefðum villst þangað ef ekki hefði verið fyrir ákvæði í bílaleigusamningnum um að þann veg mættum við ekki keyra. Eins gott líklega! Þar eru víst líka ísbirnir!
Frá Fairbanks keyrðum við suður til Valdez þar sem við gistum í tvær nætur. Leiðin þangað, ?? highway, er ótrúlega falleg. Við stoppuðum nokkrum sinnum á leiðinni til að taka myndir en sumar tókum við bara á ferð til að koma ekki alltof seint á hótelið. Sigrún setti til málamynda fyrir prófessorinn sinn upp tvö gps tæki á leiðinni til að nýta fríið.
Valdez er lítill bær í suðurhluta Alaska sem er líklega þekktastur fyrir það að í miklum jarðskjálfta árið 1964 fórst stór hluti bæjarbúa í flóðbylgju sem skall yfir bæinn. Bærinn var fluttur á betri stað og nú koma þar margir ferðamenn til að veiða lax eins og við gerðum. Í Valdez kraumaði sjórinn af laxi. Við vorum nefnilega svo heppinn að hitta á þann tíma sem silfurlaxinn var að ganga ("á land") svo við neyddumst til að kaupa okkur veiðileyfi og stöng. Elvar veiddi kvótann sinn, sex laxa, með lítilli fyrirhöfn. Þetta var hreint ótrúlegt. Við höfum aldrei nokkurntíma séð svona mikið af laxi á einum stað. Nú skil ég lýsingarnar frá síldarævintýrinu á Siglufirði!!!
Frá Valdez fórum við svo til Seward þar sem við gistum í tjaldi í tvær nætur. Við grilluðum þar hluta af veiðinni hjá Elvari fyrsta kvöldið en restin fór svo í frystinn hjá Sigrúnu. Daginn eftir vorum við eitthvað hálf þreytt en drösluðumst á endanum í Alaska Sea life center sem er, eins og nafnið gefur til kynna, sjávardýrasafn. Það var mjög skemmtilegt. Þar gátum við fylgst með lundum kafa eftir æti, sæljónum, selum og öllum mögulegum öðrum sjávardýrum.
Frá Seward fórum við til Cooper landing í þeim tilgangi að komast í laxveiði í Kenai River en hún er þekkt fyrir mikla veiði og stóra laxa. Við leigðum almennilega stórlaxastöng og vöðlur og fengum leyfi fyrir 3 fiska á 10 dollara. Í ánni stóðu menn rass við rass og hömuðust við laxinn sem gekk upp ána í stríðum straumum en við höfðum hitt á göngu hjá Kóngalaxinum. Elvar þurfti að labba tæpan kílómeter niðureftiránni til að komast að. Ekki fengum við fisk í þetta skiptið en Elvar varð var við einhverja ægilega risalaxa sem hefðu líklega ekki komist í kæliboxið hjá okkur svo það var eins gott. En þetta var mikið ævitýri og við getum eftir þetta hiklaust mælt með því að fólk skelli sér til alaska í laxveiði í stað þess að híma við árnar hérna heima á Íslandi án þess að verða varir.
Við gistum eina nótt í Cooper landing en fórum svo til Anchorage þar sem við áttum að fljúga til baka daginn eftir. Á leiðinni stoppuðum við í fjörð sem heitir Turnagain Arm sem er gríðalega stór fjörður sem nánast tæmist á fjöru en fyllist aftur á flóði með einni stórri öldu. Við fylgdumst með þegar flæddi að. Þarna er næstmesti munur á fljóði og fjöru í heiminum ca. 13 metrar. Þarna hafa nokkrir drukknað eftir að hafa freistast út á sandfjöruna en fest sig í sandbleytu og ekki komist upp úr áður en flæddi aftur að. Vegurinn meðfram Turnagain Arm, Seward highway, er fjölfarnasti vegurinn í Alaska en hann liggur á Kenai skagann.
Við flugum aftur til baka til Minneapolis að morgni 25. júlí. Við fengum okkur steik í MOA um kvöldið og eyddum svo meiripartinum á föstudeginum 26. júlí í MOA meðan við biðum eftir vélinni heim. Við lentum svo heilu og höldnu í Keflavík klukkan 7 á laugardagsmorgni í þægilegan 9° C hita eftir hitamolluna í Minneapolis.